ΕΔΥ: Προκλήσεις, Ευθύνες, Πίεση, Χαμόγελα

 Αμφιταλαντεύτηκα πάρα πολύ αν έπρεπε να γράψω αυτό το άρθρο  αλλά αποφάσισα τελικά πως ίσως είναι χρήσιμο για κάποιους και πως πιθανά το χρωστώ  και στον εαυτό  μου για τη χρονιά που πέρασε. 

Μια χρονιά τελειώνει και έχουν αρχίσει ήδη οι αποχαιρετισμοί καθώς του χρόνου θα βρίσκομαι σε άλλα σχολεία... Μέσα σε όλους αυτούς τους αποχαιρετισμούς νιώθω συγκίνηση, χαρά, ματαίωση γιατί έχτισα κάτι και θα πρέπει να το αποχωριστώ (πάλι),  ελπίδα αλλά και άγχος πως θα είναι του χρόνου.... Να σημειωθεί ότι την προηγούμενη φορά που δούλεψα σε ΕΔΥ  αποφάσισα να μείνω ένα χρόνο εκτός από διορισμούς καθώς είχα εξουθενωθεί σωματικά και ψυχικά. 

Φέτος λοιπόν ξεκίνησε ένα νέο ταξίδι στην ΕΔΥ  και  γνώριζα πως θα ήταν απαιτητικό, καθώς καλείσαι σαν Κοινωνική Λειτουργός να υποστηρίξει πέντε διαφορετικές σχολικές μονάδες, με διαφορετικές ανάγκες, διαφορετικές προκλήσεις, διαφορετικούς εκπαιδευτικούς,  δεκάδες παιδιά και οικογένειες που χρειάζονται χώρο, χρόνο και φροντίδα. Επιπλέον πολλές φορές έχεις να υποστηρίξεις και όμορα σχολεία. Επίσης, ένα άλλο πρόβλημα της ΕΔΥ ότι  διοικητικά ρεαλιστικά είσαι ανάμεσα σε ΚΕΔΑΣΥ, διευθυντές και Περιφέρεια. Με λίγα λόγια έχεις να κάνεις με πολύ κόσμο.

Η παρουσία στις ΕΔΥ δεν περιορίζεται σε συναντήσεις και έγγραφα. Πίσω από κάθε παραπομπή υπάρχει ένα παιδί που δυσκολεύεται, μια οικογένεια που αγωνιά, ένας εκπαιδευτικός που αναζητά στήριξη. Πίσω από κάθε παρέμβαση υπάρχει η προσπάθεια να χτιστεί μια σχέση εμπιστοσύνης, να δοθεί χώρος στην έκφραση, να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο ασφάλειας μέσα στο σχολείο και όλα αυτά σε μια μέρα που πας στο κάθε σχολείο και με τα έκτακτα περιστατικά που προκύπτουν καθώς τα σχολεία είναι ζωντανοί οργανισμοί. 

Η φετινή χρονιά είχε αμέτρητα χιλιόμετρα, μετακινήσεις, προγραμματισμούς που άλλαζαν συνεχώς και πολλές στιγμές όπου ένιωθα ότι ο χρόνος δεν επαρκούσε. Υπήρχαν ημέρες που έφευγα από το ένα σχολείο για να βρεθώ στο επόμενο χωρίς να έχω προλάβει ούτε να επεξεργαστώ όσα είχαν συμβεί λίγες ώρες πριν. Υπήρχαν περιστατικά που απαιτούσαν άμεση ανταπόκριση, δύσκολες συζητήσεις, συναισθηματική διαχείριση και συνεχή εγρήγορση. Και υπήρχε η κούραση. Μια κούραση που δεν ήταν μόνο σωματική. Ήταν η ευθύνη να προσπαθείς καθημερινά να είσαι χρήσιμη, αποτελεσματική και ενεργή. 

Μέσα σε αυτή την πορεία, δεν έλειψαν και οι δύσκολες στιγμές.  Υπήρξαν φορές που η προσπάθεια παρερμηνεύτηκε, όταν  εργάζεσαι με ανθρώπους, είναι αναπόφευκτο να συναντήσεις θυμό, φόβο ή καχυποψία. Παρότι πολλές από αυτές τις στιγμές ήταν δύσκολες και αμήχανες  προσπάθησα να μην ξεχάσω ότι πίσω από τις αντιδράσεις συχνά κρύβονται αγωνίες και δυσκολίες που όλοι μας  δυσκολευόμαστε να διαχειριστούμε.

Επίσης αυτή η χρονιά είχε πολλά παιδιά. Τα παιδιά που περίμεναν τη δράση της εβδομάδας. Τα παιδιά που μοιράστηκαν σκέψεις και συναισθήματα. Τα παιδιά που χαμογέλασαν, συνεργάστηκαν, τόλμησαν να μιλήσουν ή να ζητήσουν βοήθεια. Τα παιδιά που μου υπενθύμιζαν καθημερινά γιατί αξίζει αυτή η δουλειά. Τα παιδιά που επειδή ζούμε σε επαρχία τυγχάνει να τα βλέπω αρκετά και να μου λένε τι κάνετε κυρία; Που είστε;

Κατά τη διάρκεια της χρονιάς πραγματοποιήθηκαν δράσεις, συζητήσεις  με στόχο την ενδυνάμωση των μαθητών, την καλλιέργεια της ενσυναίσθησης, την πρόληψη των συγκρούσεων και την προώθηση της ψυχικής ανθεκτικότητας. Κάθε μικρή συμμετοχή, κάθε βλέμμα κατανόησης, κάθε παιδί που ένιωθε ότι ακούστηκε ήταν μια μικρή νίκη.

Προσπάθησα να μη χαθώ μέσα στις υποχρεώσεις. Να μη γίνω απλώς ένας άνθρωπος που διεκπεραιώνει αιτήματα και συμπληρώνει φακέλους. Προσπάθησα να διατηρήσω την ουσία της κοινωνικής εργασίας: την ανθρώπινη επαφή, την παρουσία, την ακρόαση και τη φροντίδα. Σίγουρα πολλές φορές δεν τα κατάφερα αλλά προσπάθησα. ....

Στο τέλος αυτής της χρονιάς δεν κρατώ μόνο τις δυσκολίες.  Κρατώ τις συναντήσεις, τις συνεργασίες με τους εκπαιδευτικούς που σε  κάποια σχολεία ήταν εξαιρετική , τα παιδιά που προχώρησαν ένα βήμα μπροστά, τους γονείς που πήραν έστω κάτι μικρό  από τις συναντήσεις και τις στιγμές που ένιωσα ότι η παρουσία μου είχε νόημα.

Η εργασία στις ΕΔΥ δεν είναι εύκολη. Απαιτεί γνώσεις, αντοχές, υπομονή και τεράστιες αλλαγές από το σύστημα. Αλλαγές ουσιαστικές, 5 σχολεία δεν μπορούν να στηριχτούν ουσιαστικά και όσο και να ακούμε υποσχέσεις  κάποτε κάτι πρέπει να γίνει .. Επίσης δεν μπορείς να μην παίρνεις οδοιπορικά όταν κάνεις κάθε χιλιόμετρα κάθε μέρα.... Δεν γίνεται στα σχολεία να μην έχουμε αίθουσες.... Δεν γίνεται στην μια μέρα να έχουμε τόσο γραφειοκράτικο φόρτο και πολλά άλλα.....

Κλείνοντας θα πως πως φεύγω από αυτή τη σχολική χρονιά κουρασμένη, σχεδόν εξαντλημένη αλλά και γεμάτη. Γιατί παρά τις δυσκολίες, είχα την ευκαιρία να βρεθώ δίπλα σε παιδιά, σε οικογένειες και σε εκπαιδευτικούς που όλοι μου δώσανε κάτι....

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο σημαντικό κέρδος μιας ολόκληρης χρονιάς. Ότι, παρά τις δυσκολίες, 

συνεχίσαμε να προσπαθούμε και όσο και να σκέφτομαι πως θα μπορούσα να κάνω και κάτι παραπάνω θεωρώ πως για το πως λειτουργεί το σύστημα έκανα ότι καλύτερο μπορούσα.

Του χρόνου μια καινούρια διαδρομή ξεκινά μπορεί και με τα πόδια γιατί δεν ξέρω να οδηγώ και τα σχολεία είναι  1 με 1,5 ώρα μακρυά  αλλά κάτι θα γίνει.

Καλό υπόλοιπο Καλοκαιριού και μπράβο σε όλους σας!